«حسينى‏ترين‏» در زيارت «حسين‏»

خلاصه:
«فلئن اخرتنى الدهور، و عاقنى عن نصرك المقدور، و لم اكن لمن حاربك محاربا و لمن نصب لك العداوة مناصبا، فلاندبنك صباحا و مساءا، و لا بكين لك بدل الدموع دما، حسرة عليك، و تاسفا على ما دهاك، و تلهفا حتى اموت بلوعة المصاب، و غصة الاكتياب.
اى جد بزرگوارم! اگر روزگاران، حيات مرا به‏تاخير افكنده و مقدرات الهى مرا از ياريت‏بازداشته است، و در زمان تو نبودم تا با دشمنانت‏به‏ستيز و دشمنى برخيزم. پس هر صبح و شام بر تو ناله كرده و به‏جاى اشك برايت‏خون مى‏گريم; به‏خاطر حسرت به‏تو و اندوه و تاسف براى آنچه بر تو وارد آمد. و آن‏قدر در سوز و گداز و شعله‏هاى غم و اندوه مى‏سوزم تا از شدت مصيبت و غصه، دق كرده و جان بسپارم.
(فرازى از زيارت ناحيه مقدسه)
كتاب «المزار» للشيخ المفيد (ره)
امام باقر، عليه‏السلام، فرمودند:
«لو يعلم الناس ما فى زيارة الحسين، عليه‏السلام، من الفضل لماتوا شوقا و تقطعت انفسهم، عليهم، حسرات‏».
اگر مردم ثواب و فضيلت زيارت حسين، عليه‏السلام، را مى‏دانستند، از شدت اشتياق جان مى‏باختند و دلهاشان از حسرت و تمناى آن پاره مى‏شد.
(كامل الزيارات، ص 143)
امام صادق، عليه‏السلام، فرمودند:
«من اراد الله به الخير قذف فى قلبه حب الحسين، عليه‏السلام، و حب زيارته.»
هركس كه خدا خير و سعادتش را خواهد، محبت‏حسين و زيارت حسين را در دلش افكند.
(كامل الزيارات، ص 142)